St Auban ........ Been there, done that !

Hjalmar Boudry

Enkele maanden geleden, op een koude novemberavond. Om een goed 2008 seizoen af te sluiten worden onmiddellijk wilde plannen gesmeed voor 2009; Jan en Geert zitten te broeden op een prematuur plan wat “St Auban” heet. Snel ontstaat een groep die zijn grenzen wilt gaan aftasten, zelfs verleggen. En ze zullen verlegd worden!

Paaszondag 2009 : Ludwig, Dirk, Bert, Jan, Geert en ondergetekende vertrekken naar St Auban. Onze voorbereiding was optimaal ; een bus noodzuurstof werd aangeschaft om de hoogte te kunnen trotseren en de skivest- en broek werd in de valies gestoken om de koude te kunnen trotseren.

Maandag, de dag van de waarheid. Na een exquis ontbijt gingen we al wijfelend richting secretariaat; de paperassen werden vakkundig afgewerkt. We kregen als welkomstgeschenk een handig plastieken opbergmapje cadeau; vele mapjes zouden nog volgen , maar dan wel genomen. Toch knaagde er nog iets bij ons; zijn wij wel goed genoeg om hier te vliegen? Niet te hoog gegrepen? Een meet & greet met de instructeurs stond vervolgens op het programma en we werden (in eerste instantie toch) gerustgesteld. Een vlotte joviale babbel, helemaal geen blasé hoewel het stuk voor stuk toppiloten zijn – chapeau! En dergelijk gedrag zou hen de ganse week blijven sieren.

Als snel werden we door Philippe ondergedompeld in enkele vliegtechnische consignes : “ Bij het breken van de kabel bij een sleep landt je vooruit in de Durance (nvdr een rivier!). Er zijn zandbanken genoeg.” SLIK ! “Het veld is opgesplitst in een westelijk deel – Whiskey genaamd – en een oostelijk gedeelte – Echo genaamd – met hun respectievelijke noord-zuid pistes. Richting zuid wordt in het westelijk gedeelte opgesleept vanaf het noorden terwijl voor de oostkant dit vanaf het zuiden is. Hoewel er geen dwarspiste is kan er toch geland worden richting westen door Ouest aan te kondigen.” HALLO ?!? En zo ging het nog een uur verder. We keken naar elkaar, hapten naar adem en dachten “wat kom ik hier in godsnaam doen?”. Gelukkig dat er door het middageten een moment van kalmte was.

’s Namiddags werd ons een kennismakingsvlucht geserveerd. Zonder overdrijven kan ik stellen dat bij iedereen de OooohhHhh’s en de AaaaAAhhhhH’s primeerden, superlatieven schoten ons te kort. Het materieel dat we onder het achterwerk kregen was een Duo Discus en voor Geert een ASH-25. Het was voor de meesten onder ons de eerste maal dat we boven een berglandschap vertoefden. Adembenenend mooi. Besneeuwde toppen, straalblauwe hemel, majesteuze bergflanken, .... we waren van de kaart door al dat visueel geweld. Het vliegen zelf bracht ons evenzeer “ondersteboven”. Knalpompen van jewelste, steken aan 180 Km/Hr en maar niet willen zakken. Maar als snel zagen we ook de mogelijke negatieve kanten in de Alpen. Zwevers bij de vleet – uit je doppen kijken is de boodschap; een moment van onoplettendheid kan fataal zijn. Het einde van de vlucht werd steevast afgesloten met kleppen en wiel buiten in de “zone voor verlies van hoogte”. In België zijn wij in hoofdzake bezig met het krabben om op een treffelijke hoogte te geraken en dus ook DOODZONDE om kleppen te trekken/wiel buiten te steken om je vlucht af te ronde. Daar is dat de normaalste zaak ter wereld.

En zo konden we ook onmiddellijk kennis maken met de organisatie ter plaatse. Ook dit verdient alle lof! Een vlucht met instructeur duurt  x uur en y minuten over parcour z; en je kunt je horloge gelijkstellen bij de landing. En wees maar zeker dat je tijdens je parcour z wat hebt bijgeleerd : de kleine puntjes in je vlieggedrag worden er onmiddellijk uitgehaald, permanent volgen tekst en uitleg bij de knepen van het bergvliegen – in ons geval een initiatie. En men is streng, maar daarvoor waren we er ook.

A propos, de vlucht werd gemaakt met een fleece, ... meer was niet nodig.

’s Avonds was iedereen meer dan voldaan. Een glimlach tot achter de oren. En wij zo weg naar de avonddis, waar nogmaals de vlucht van ’s namiddags werd gemaakt. En weerom pompen van 5 m/s geintegreerd, .....

Dinsdagochtend werd eerst gestart met een evaluatie van de dag voordien, opnieuw zeer leerrijk daar op een constructieve manier de vlucht met sterke en zwakke kanten van iedereen werd overlopen. Gevolgd door de meteobriefing die toch een 30 minuten in beslag nam, en veel meer was dan wat PCMet of WetterJeztz.  De ochtend werd afgesloten met een theoretische uiteenzetting over één of ander interessant bergfenomeen : vliegen zonder horizon, thermiekvliegen in zeer bergachtig gebied, goflvliegen, ...

’s Middags ons moment van rust en ’s namiddags onze lesvlucht. En het was weer van dat .... OOOhh ahAAhhh, knalpompen, .... tips & tricks. En zo ging dat de komende dagen nog wat verder. Pas op, er waren wel wat straffe tricks. Stel je kunt je veld niet meer bereiken, je bent te laag, .... wat doe je dan ..... kleppen trekken en naar de berg toevliegen! Slik. Slik  Slik. Kunst is wel om die kleppen op tijd dicht te doen en de stijgwinden langs de flanken te pakken. ’s Avonds waren we het roerend eens dat we dit zeker ook eens in Geraardsbergen met zijn “Muur” moeten proberen (Je komt van de Gavers, veel te laag over het stadscentrum, ... wat doe je dan? Kleppen trekken en naar de kapel vliegen. Succes verzekerd.).

 ’s Woensdags was het weer wat minder, het windje was wat steviger, er hing regen en wat sneeuw in de lucht – toch volgens de meteobriefing ’s ochtends, maar dat ging de pret niet drukken. Er was golf op komst! En die gingen wij meemaken. De lenticularissen, de rotorwolkjes, laminaire lucht, ... geen geheimen hebben ze meer voor ons. De knepen werden ons bijgebracht. Daar onszelf op een aangename manier de punten te laten ontdekken, trainen, uitvoeren. Ongekende hoogtes werden bereikt. Zowel met de zwever als in onze hoofden.

A propos, onze bus noodzuurstof waren we heel discreet vergeten mee te nemen.

Vrijdag en zaterdag mochten we alleen de streek uitproberen. Wel lokaal blijven en om de 20 minuten hoogte en positie doorgeven. Ondertussen hadden we al de bergen – in de zee nabije omgeving - met naam en toenaam leren kennen, het weer was meer dan thermisch wat voor ons een vertrouwd gevoel gaf en het was lokaal vliegen. Maar de pret kon niet gedrukt worden : als solisten kregen we een Discus, LS-8 of ASW-28 toegewezen. Wat wenst een mens nog meer?!?

Kortom, het is een knalweek geworden. De sterke punten zijn:

• de regio : net juist in de bergen (dus niet zoals Vinon die er net buiten ligt),

• thermisch heel sterk,

• topklasse materiaal

• prachtvluchten

• een instructeursteam dat overpuilt van talent en ervaring, methodologisch zeer sterk staat, en toch bescheiden is,

• infrastructuur voorhanden op het veld

Is het allemaal rozengeur en maneschijn? Neen, en dat wordt vooral gekarakteriseerd door de prijs. Het is dus niet goedkoop.

Voorspellingen worden al gemaakt voor .... een koude novembermaand in 2009. Wilde plannen worden gesmeed voor 2010 .....

 Bekijk een videofragment  (85MB)